Mostrando entradas con la etiqueta Reflexiones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Reflexiones. Mostrar todas las entradas

jueves, 30 de diciembre de 2010

George Carlin y los Reality Bites

Contribución de Marisa González Aibar a los Reality Bites..., más que bites (mordiscos) esto es una comilona entera:

La paradoja de nuestro tiempo es que tenemos edificios mas altos y temperamentos mas reducidos, carreteras mas anchas y puntos de vista mas estrechos. Gastamos mas pero tenemos menos, compramos mas pero disfrutamos menos. Tenemos casas mas grandes y familias mas chicas, mayores comodidades y menos tiempo. Tenemos mas grados académicos pero menos sentido común, mayor conocimiento pero menor capacidad de juicio, mas expertos pero mas problemas, mejor medicina pero menor bienestar.
Bebemos demasiado, fumamos demasiado, despilfarramos demasiado, reimos muy poco, manejamos muy rápido, nos enojamos demasiado, nos desvelamos demasiado, amanecemos cansados, leemos muy poco, vemos demasiado televisión y oramos muy rara vez.
Hemos multiplicado nuestras posesiones pero reducido nuestros valores. Hablamos demasiado, amamos demasiado poco y odiamos muy frecuentemente.
Hemos aprendido a ganarnos la vida, pero no a vivir. Añadimos años a nuestras vidas, no vida a nuestros años. Hemos logrado ir y volver de la luna, pero se nos dificulta cruzar la calle para conocer a un nuevo vecino. Conquistamos el espacio exterior, pero no el interior. Hemos hecho grandes cosas, pero no por ello mejores.
Hemos limpiado el aire, pero contaminamos nuestra alma . Conquistamos el átomo, pero no nuestros prejuicios. Escribimos mas pero aprendemos menos. Planeamos mas pero logramos menos. Hemos aprendido a apresurarnos, pero no a esperar. Producimos computadoras que pueden procesar mayor informacion y difundirla, pero nos comunicamos cada vez menos y menos.
Estos son tiempos de comidas rápidas y digestión lenta, de hombres de gran talla y cortedad de carácter, de enormes ganancias económicas y relaciones humanas superficiales. Hoy en día hay dos ingresos pero mas divorcios, casas mas lujosas pero hogares rotos. Son tiempos de viajes rápidos, pañales desechables, moral descartable, acostones de una noche, cuerpos obesos, y píldoras que hacen todo, desde alegrar y apaciguar, hasta matar. Son tiempos en que hay mucho en el escaparate y muy poco en la bodega. Tiempos en que la tecnología puede hacerte llegar esta carta, y en que tu puedes elegir compartir estas reflexiones o simplemente borrarlas.
Acuérdate de pasar algún tiempo con tus seres queridos porque ellos no estarán aqui siempre.
Acuérdate de ser amable con quien ahora te admira, porque esa personita crecerá muy pronto y se alejará de ti.
Acuérdate de abrazar a quien tienes cerca porque ese es el único tesoro que puedes dar con el corazón, sin que te cueste ni un centavo.
Acuérdate de decir te amo a tu pareja y a tus seres queridos, pero sobre todo dilo sinceramente. Un beso y un abrazo pueden reparar una herida cuando se dan con toda el alma.
Acuérdate de tomarte de la mano con tu ser querido y atesorar ese momento, porque un día esa persona ya no estará contigo.
Date tiempo para amar y para conversar, y comparte tus mas preciadas ideas.
Y siempre recuerda:
La vida no se mide por el número de veces que tomamos aliento, sino por los extraordinarios momentos que nos lo quitan.
George Carlin.

'TOY CONFUNDÍA!!!!

Minette
Me acaba de pasar una de gorda. Como sabéis, mi prima, yo... ¡qué más da!, organizó/organicé el concurso de frases Reality Bites para el Año Nuevo. Está publicado en Facebook, donde se ha habilitado un foro y también publicado un evento.
En Facebook de momento tengo una de mis primas, Minette, y la cosa empieza a ser preocupante (sí, sí, ya sé que no debe utilizarse el sustantivo "cosa", que hacerlo significa que uno anda escaso de vocabulario pero... a la merde!, que diría Minette.
Comienza a ser preocupante porque empiezo a verla como un ser de verdad, de carne y hueso. Invito a mi prima a eso, pido ayuda para ella y como Minette hoy va y me confundo dejando un comentario como si fuera Isabel...
¿Lo entendéis? Yo sí pero me estoy haciendo un lío monumental. Creo que eso de que los personajes cobren vida propia lo estoy llevando demasiado lejos.
¿Qué os parece? ¿Asesino a Minette y me deshago de ella?
Yo en versión Lobezna














...No puedo... ¡ES MI PRIMA!

miércoles, 29 de diciembre de 2010

Reality Bites para el Año Nuevo

Para empezar el año, ¿qué mejor que buenos deseos? Lo que ocurre es que me divertía muchísimo más una aplicación de Facebook, las "galletas de la mala onda", que la típica y tópica "galletas de la suerte".
Y como toda la vida he sido una gran admiradora de Peter y sus principios, leyes de Murphy y demás, aparte de que, ¿para qué nos vamos a engañar?, la vida es dura, un erial donde la cabeza no encuentra reposo y es largo y pesado el caminar ... (¿ramalazo a lo Fray Luis de León? Se acaba el año y no carburo muy bien), propongo a quien quiera apuntarse un juego:
Crear frases originales en esa línea, a las que he decidido llamar Reality Bites (Bocados de Realidad).
Las frases mejores y/o más originales (tendréis que reposar en mi criterio y hay enchufismo, lo reconozco) serán seleccionadas y publicadas en este blog con su autor correspondiente (nick o nombre de cristianar).

Ahí van unos ejemplos:
1. No importa que las cosas vayan mal. Todavía pueden ir a peor.
2. Por más pensamientos positivos que trates de tener no te esfuerces. A la vida le da igual.
3. Tus amigos de Facebook no te quieren. De hecho, son robots.
4. Si te dicen guapo, vigila tu cartera.
5. Si aspiras a poco, cuidado. Todo es reducible.
6. Todo lo que empieza bien, termina mal (ley de Pudder)
7. Nada es tan fácil como parece (primera ley de Murphy)
8. Todo requiere más tiempo del que piensas (segunda ley del mismo)
9. Si no sabes adónde vas, acabarás en otra parte.

Se puede mejorar y eso espero con la colaboración de todos vosotros.
El plazo de admisión para las Reality Bites son las 24.00 horas del 1.1.11. Así tenéis oportunidad de inspiraros después de la resaca. Es un gran momento en el que pueden surgir las mejores reflexiones.

lunes, 4 de octubre de 2010

Internet, refugio de cobardes y antisociales.

Comprobé ya en Yahoo Respuestas, una página, un site, creado con buena intención pero mal gestionado de donde me he retirado después de un año de participación, lo que de antemano se puede prever. Que internet facilita la expresión de todas las pulsiones más bajas de los seres humanos. La rabia, la mezquindad, la envidia, el acoso, encuentran en la red su mejor caldo de cultivo. El anonimato es su mejor aliado.
Escribo relatos con unos amigos en un blog, My Loony Dog. Tratamos de divertirnos, de pasarlo bien de la manera más inocente y también creativa.
A mí me invitaron en marzo pasado de este año cuando el blog y el grupo ya tenían una andadura de más de un año.
Animé a una amiga, compañera del grupo, que se limitaba siempre a leer, opinar, comentar y reír con nosotros, a que escribiera. ¿Debo arrepentirme de ello?
Mi amiga es una persona de pocas pero certeras y agudas palabras.
Primero publicó unos micro-relatos en las maratones que venimos haciendo desde agosto. Le encanta la ciencia-ficción y le cogió gustillo. También empezó a publicar traducciones de artículos muy interesantes -al menos para nosotras- procedentes de Discovery Channel y otros medios parecidos. Éstos en este blog, nuestro Drac.
Y un día le dio por sacar uno de sus poemas satíricos: Yo era 007 y tú el doctor No.
Cuando lo leí me pareció una alusión política y más con la que está cayendo. No daba para pensar nada más. "Los mismos perros con distintos collares". Clarísimo.
Pero hubo alguien, dos personas en concreto, que la tenían entre ceja y ceja, cosa que ya pude ver en el mes de junio cuando ambos intervinieron acusándola de yo no sabía qué, con un malhacer que yo no había visto todavía -y que no existe- en nuestro grupo.
No voy a extenderme más por ahora. Hay mucho, demasiado por decir. Como que desde que se colgó el citado poema hace 15 días, nos han estado acosando con insultos de la peor clase y presionándonos para que borremos éste y otro posterior -Fauno- siempre con el ridículo convencimiento de que les van dirigidos.
Si se les ignora, siguen. Si se les responde diciendo que no lo vamos a quitar, nos insultan. Si borramos sus libelos, nos bombardean repitiéndolos 40 veces al día. Deben de estar en el paro, digo yo. Enfermas crónicas, retiradas a la fuerza, como es el caso tanto de mi amiga como el mío, no, eso lo sé seguro.
Y ahora que están bloqueados, publican una sarta de mentiras en pleno Facebook. Dicen que les insultamos nosotros cuando es justamente al revés.
Bien, no reproduzco aquí una de sus memorables intervenciones en nuestro blog. Guardé la página por si hay que proceder a denunciarles.
Por cierto, nunca firman con sus nombres verdaderos. Nosotros los conocemos pero de momento no los airearé.

Lo que queda claro es que nuestra sociedad cada vez está más enferma. De una sociedad neurótica en pocos años hemos pasado a niveles psicóticos y antisociales. Porque tal cosa es el mobbing, bullying y los diversos nombres con los que se disfraza el castellano término de ACOSO, o la actitud paranoica de pensar que cualquier cosa guarda relación con uno. Tal como predijeron algunos psicólogos y psicoterapeutas que vieron la ¿evolución?, dirección que iba tomando la sociedad ya en los años 80.

martes, 27 de julio de 2010

Me gustan los catalanes

El pare de Manu Chao defensa Catalunya en l'article 'Me gustan los catalanes'
Me gustan los catalanes porque a lo largo de su historia acogieron e integraron a íberos, fenicios, cartagineses, griegos, romanos, judíos, árabes y toda clase de charnegos y sudacas, sin conocer los problemas que afectan ahora a Francia; es un ejemplo.
Me gustan los catalanes porque ya el 7 de abril de 1249 el rey Jaime I nombró a cuatro prohombres de Barcelona (los paers) para dirimir los conflictos de la ciudad sin violencias ni reyertas. Esos hombres sabios, que pasaron a cien en 1265 (el Consell de Cent), iniciaron el sistema del gobierno municipal de Barcelona. Gracias a ellos reinó allí la concordia, y antes de empuñar las armas refirieron siempre emplear la razón.
Me gustan los catalanes porque en toda su historia no han ganado ni una sola guerra, y encima les da por conmemorar como fiesta nacional una de las batallas que perdieron en 1714 a manos de las tropas de Felipe V de Borbón.

Cataluña había dejado de ser una nación soberana. Desde entonces, cada 11 de septiembre muchos catalanes y catalanas, como hay que decir ahora, se manifiestan para reclamar sus libertades.

Me gustan las catalanas porque una de ellas, joven y bien plantada por cierto, no vaciló en pegarse a mi espalda durante cuatro días en el asiento trasero de una Vespa cuando recorrí la península en pos de Prisciliano.

Me gustan los catalanes porque tienen de emblema un burro tenaz, trabajador y reflexivo, muy alejado del toro ibérico cuyas bravas y ciegas embestidas lo abocan a la muerte. Estos animales son de una raza registrada, protegida, y prolíferos sementales. Al igual que el cava, se exportan a numerosos países para mejorar la especie autóctona, como a Estados Unidos, donde crearon el Kentucky-catalan donkey. Y allí no piensan, ni mucho menos, en boicotearlos.

Cierto es que en el carácter catalán confluyen las virtudes del asno. Pero los rasgos diferenciales no se limitan a los de este cuadrúpedo. La población catalana se define por una doble característica: el seny y la rauxa . El seny implica sabiduría, juicio mesurado y sentido común.. Tenía seny aquel catalán que iba en un compartimiento de un tren al lado de la ventanilla. Tiritaban de frío y los otros pasajeros le pidieron que la subiera: «Es igual», contestó a varias solicitudes, hasta que un mesetero se levantó furioso y alzó la ventanilla... ¡cuyo cristal estaba roto! «Es igual», volvió a repetir el buen hombre con toda su santa cachaza. Al seny le responde la rauxa, asimilable a la ocurrencia caprichosa, la boutade (frase ingeniosa y absurda). Cuando de joven el surrealista Dalí iba en el metro y veía a un cura con sotana, le decía: «Siéntese, señora».

La alianza de estas dos facetas en un solo individuo forma el carácter catalán, que se comunica, se comparte y se aprecia. El otro día al regresar a París en avión desde Barcelona quise ayudarle a un pasajero, dada la exigüidad del espacio, a ponerse el abrigo: «No, por favor, no se moleste, que bastante trabajo me cuesta a mí sólo»

Me gusta Cataluña porque allí, según Arcadi Espada, don Quijote recobró la razón, sin duda contagiado por el seny. Me hubiera dado mucha pena que el Ingenioso Caballero muriera loco. Me gusta Cataluña en fin y sobre todo porque uno de mis hijos eligió su capital para vivir en ella por ser una ciudad abierta, tolerante y discreta.
Ramón Chao, músic, escriptor i periodista. Cavaller de les Arts i les lletres pel govern francès

domingo, 20 de junio de 2010

PER COLLONS ELS MEUS

Veieu com és  de ric el vocabulari català.
COLLONS.

-Si va acompanyada d’un numeral, té significats molt diferents.

UN significa car (val un colló);
DOS significa valentia (té dos collons)
TRES significa menyspreu (m'importa tres collons).

-El verb canvia el significat:

TENIR indica valentia (aquell té collons);
però amb admiració pot significar sorpresa (té collons!); i amb
afirmació significa enveja (quins collons que té!)
POSAR indica un repte, sobretot segons on es posen (va posar els
collons damunt de la taula!).

ESTAR també significa menyspreu (estàs molt de collons!)

-El temps del verb utilitzat, canvia el significat de la frase:

el "PRESENT" indica molèstia o fàstic (No em toquis els collons!),
el "REFLEXIU" significa vagància (s’està tocant els collons!),
i l’"IMPERATIU" significa sorpresa (toca’t els collons!).

-Els prefixos i sufixos modulen el seu significat:

"A" expressa por (acollonit),
"DES" significa riure (descollonar-se),
"UT" indica perfecció i satisfacció (collonut) i
"ASSOS" indica indolència o abúlia (collonassos).

-Les preposicions matisen l’expressió :

"DE" significa quantitat (feia un fred de collons) o també èxit (va
anar de collons),
"PER" significa voluntarietat (ho faré per collons!);
"FINS" expressa el límit d’aguant (n’estic fins els collons!);
"AMB" indica valor (és un home amb collons!);
"SENSE" indica covardia (és un home sense collons).

-El color, la forma, la polidesa o la mesura, també tenen significat
:
el color VIOLETA significa fred (em van quedar els collons morats!);
la FORMA significa cansament (tinc els collons quadrats);
el DESGAST indica experiència (en tinc els collons pelats!);
la MESURA expressa rancúnia o enfadament (en tinc els collons
plens!).


-La mida i la posició són importants:
la MIDA (els té ben grossos),
la POSICIÓ (els té ben posats).
Però hi ha una mida màxima que no es pot superar (té uns collons com
un toro!).
Si s’ultrapassa la mida màxima,aleshores indica vagància o feixuguesa
(li pengen, se’ls trepitja!).
I també existeix una MIDA mínima: (de colló de mico).

- La INTERJECCIÓ significa sorpresa (collons!) o desengany
i quan algú t’emprenya massa, no hi ha frase tan afortunada com dir-
li: ets un torracollons!.

- Científicament són molt importants, ja que en aquest lloc hi
resideix la VOLUNTAT (ho farem de collons!)
i d’aquí en surten les ordres (em surt dels collons!).

-L’estat anímic queda molt ben reflectit:
Així, el DEPRESSIU diu:  tinc els collons per terra,
i l’EUFÒRIC diu: em va sortir de collons!.

-Són signe de desaprovació, quan un diu una tonteria: Quina
collonada!,
i per als amants de la gastronomia, no hi ha res millor que
finalitzar un bon sopar, tot i dient: RECOLLONS, quin sopar!.

-Finalment, ja que heu tingut la paciència d’escoltar-me o de llegir-
me, permeteu-me acabar dient-vos: SOU COLLONUTS!.


Salutacions

jueves, 17 de junio de 2010

ENTRE SOMBRAS

Y ¿por qué no? ¿Por qué no permitirme escribir algo que ni es ficción ni son risas? Y como no puedo mejorar el original, ahí va lo que siento:


"Vanidad de vanidades, todo es vanidad",
"Lo que fue, eso será. Lo que ya se hizo, eso es lo que se hará; no se hace nada nuevo bajo el sol",
"Todo tiene su momento, y todo cuanto se hace debajo del sol tiene su tiempo. Hay tiempo de nacer y tiempo de morir; tiempo de plantar y tiempo de arrancar lo plantado; tiempo de matar y tiempo de curar; tiempo de destruir y tiempo de edificar; tiempo de llorar y tiempo de reír; tiempo de lamentarse y tiempo de danzar; tiempo de esparcir las piedras y tiempo de amontonarlas; tiempo de abrazarse y tiempo de separarse; tiempo de buscar y tiempo de perder; tiempo de guardar y tiempo de tirar; tiempo de rasgar y tiempo de coser; tiempo de callar y tiempo de hablar; tiempo de amar y tiempo de aborrecer; tiempo de guerra y tiempo de paz",
"Los hombres vienen y van, pero la tierra permanece",
"Todos van al mismo lugar; todos han salido del mismo polvo, y al polvo vuelven todos",
"Las palabras del sabio son como aguijones",
"Escribir libros es una tarea sin fin".




Como dijo el poeta: Una historia llena de confusión y ruido contada por un loco...
Buenos días y buena suerte.