Mostrando entradas con la etiqueta POEMAS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta POEMAS. Mostrar todas las entradas

martes, 12 de octubre de 2010

POESÍA EROTICO-FESTIVA

Antes de empezar a leer, hago constatar que no soy el autor de esa maravilla.


¡¡¡QUE NOCHE LA DE ANOCHE!!!
Tumbada aquí,

sobre mi cama, con el pensamiento fijo en ti.
Con un enorme deseo de agarrarte y apretarte fuertemente entre mis manos, todavía excitada con el recuerdo de la noche anterior.

En la noche cálida y sofocante, tengo incontenibles ganas de agarrarte y hacerte todo lo que siento.
Tu recuerdo me tiene angustiada.

Apareciste... y desapareciste.
Todo sucedió en esa noche y en esta cama.

Con fricción, te acercaste a mí.
Sin mostrar pudor alguno, te pegaste a mi desnudo cuerpo.

Percibiendo mi indiferencia, te acercaste más y más...

Mordías todo mi cuerpo...

Sin recatos...

Sin escrúpulos...

Me volviste loca.
Hundiste toda tu virilidad en mi.
Ya no sabía qué hacer

hasta que por fin... me dormí.

Hoy, cuando desperté, te busqué desesperadamente.

En vano.

No te encontré.

Ya no estabas.

¡Te habías ido!

En las sábana había muestras de lo sucedido la noche anterior.

En todo mi cuerpo dejaste huellas inolvidables.

Marcas profundas que tardarán mucho tiempo en sanar y que estarán mucho

tiempo presentes en mí.
Esta noche me acostaré temprano y te esperaré.

Cuando llegues... no quiero ni imaginar lo que sucederá...
Me abalanzaré sobre ti con la fiereza de un león y la rapidez de una cobra.
Y ya no te irás.

Ya no podrás escapar de mí.
Te apretujaré hasta sentir explotar tu cuerpo.

Sólo así podré descansar...

¡Mosquito Hijo de puta..!

viernes, 10 de septiembre de 2010

FRAY JUNÍPERO


(José Miguel Serra y Ferrer; Petra, España, 1713-San Carlos, México, 1784) Religioso franciscano español. Profesó en 1731 en el convento de franciscanos de Palma, donde cambió su nombre de nacimiento por el de Junípero. En 1738 fue ordenado sacerdote y se doctoró en teología. De estos años se conservan compendios de sermones dictados por él en sus diferentes itinerarios sacerdotales. Leyendo el poema nos queda muy muy claro que aunque se diga que los tiempos han cambiado, hay cosas que siguen igual que estaban.Que cada uno saque sus propias conclusiones sobre el tema.





DÉJAME DORMIR, MAMÁ


Hijo mío, por favor,

de tu blando lecho salta.



Déjame dormir, mamá,

que no hace ninguna falta..



Hijo mío, por favor,

levántate y desayuna.



Déjame dormir, mamá,

que no hace falta ninguna.



Hijo mío, por favor,

que traigo el café con leche.



Mamá, deja que en las sábanas

un rato más aproveche...



Hijo mío, por favor,

que España entera se afana.



¡Que no! ¡Que no me levanto

porque no me da la gana!



Hijo mío, por favor,

que el sol está ya en lo alto.



Déjame dormir, mamá,

no pasa nada si falto.



Hijo mío, por favor,

que es la hora del almuerzo.



Déjame, que levantarme

me supone mucho esfuerzo.



Hijo mío, por favor,

van a llamarte haragán.



Déjame, mamá, que nunca

me ha importado el qué dirán.



Hijo mío, por favor,

¿y si tu jefe se enfada?



Que no, mamá, déjame,

que no me va pasar nada.



Hijo mío, por favor,

que ya has dormido en exceso.



Déjame, mamá, que soy

diputado del Congreso

y si falto a las sesiones

ni se advierte ni se nota.

Solamente necesito

acudir cuando se vota,

que los diputados somos

ovejitas de un rebaño

para votar lo que digan

y dormir en el escaño.

En serio, mamita mía,

yo no sé por qué te inquietas

si por ser culiparlante

cobro mi sueldo y mis dietas.

Lo único que preciso,

de verdad, mamá, no insistas,

es conseguir otra vez

que me pongan en las listas.

Hacer la pelota al líder,

ser sumiso, ser amable

Y aplaudirle, por supuesto,

cuando en la tribuna hable.

Y es que ser parlamentario

fatiga mucho y amuerma.

Por eso estoy tan molido.

¡Déjame, mamá, que duerma!



Bueno, te dejo, hijo mío.

Perdóname, lo lamento.

¡Yo no sabía el estrés

que produce el Parlamento!



Fray Junípero (1713 - 1784) Religioso franciscano español.

lunes, 9 de agosto de 2010

Comiat a la Sílvia Servan

Avui és amb el cor trist que faig aquesta entrada. La Sílvia Servan ja no és amb nosaltres i no puc menys que entristir-me abans d'enrabiar-me.
Un altre dia escriure una anècdota divertida que tinc amb ella... I això m'enfurisma més perquè ja no es podrà repetir; ja no podré compartir res més amb ella aquí, a la terra. Ningú ja podrà i la pèrdua és immensa.
Paso paraula a l'Elisabet Marí, que ens ha deixat aquest comiat:

Pel teu amor, jo per això robaria.
Quan el sol s´amagui, l´atraparé

i quan la pluja torni, la lliuraré....
el meu amor per tu no se m´escapa.

Un amor, que jo per tu robaria.
Robaria un cel, un petó, una màgia i
aquells paisatges en els que vam passar plegades.
Un amor que jo per tu robaria un cabaç de llunes nimfes i
unes nits ardents de plata.

Robaria mil petons de seda, d’aquells
que amb les teves mans et vaig donar.
Va ser una nit abans de l´Anada
i amb el teu respir em vas deixar.

Jo per tu l´amor tan gran robaria.
Vas tenir una filla amb nom de fada,
i una petita amb cabells de lliri blanc.

Sé que veuràs mars i oceans i muntanyes
que no s’han vist abans.
Compliràs el somni que vas demanar,
"Ser lliure i viatjar"

Silvia Servan amb amor
et deixo marxar.

Elisabet Marí

martes, 27 de julio de 2010

LA DONACIÓN DE MIS ÓRGANOS por Camilo José Cela

Un ejemplo magnífico de la utilización directa y sin rebuscamientos del lenguaje por Don CAMILO JOSE CELA. (que en paz descanse, coño)
Quiero el día que yo muera
poder donar mis riñones,
mis ojos y mis pulmones.
Que se los den a cualquiera.
Si hay un paciente que espera
por lo que yo ofrezco aquí
espero que se haga así
para salvar una vida.
Si ya no puedo respirar,
que otro respire por mí.
Donaré mi corazón
para algún pecho cansado
que quiera ser restaurado
y entrar de nuevo en acción.
Hago firme donación
y que se cumpla confío
antes de sentirlo frío,
roto, podrido y maltrecho
que lata desde otro pecho
si ya no late en el mío.
La pinga la donaré
y que se la den a un caído
y levante poseído
el vigor que disfruté.
Pero pido que después
se la pongan a un jinete,
de esos que les gusta el brete.
Eso sería una gran cosa
yo descansando en la fosa
y mi pinga dando fuerte.
Entre otras donaciones
me niego a donar la boca.
Pues hay algo que me choca
por poderosas razones.
Sé de quien en ocasiones
habla mucha bobería;
mama lo que no debía
y prefiero que se pierda
antes que algún comemierda
mame con la boca mía.
El culo no lo donaré
pues siempre existe un confuso
que pueda darle mal uso
al culo que yo doné.
Muchos años lo cuidé
lavándomelo a menudo.
Para que un cirujano chulo
en dicha transplantación
se lo ponga a un maricón
y muerto me den por culo.